Cavafy and The City Following the Original’s Rhyme

I love Cavafy, and especially The City, or ‘Η Πόλις’.

At Words Without Borders, there’s a whole article about how difficult it is to translate the works of Cavafy, using The City as an example. Included in the article are a number of different translations of the poem and some comparative analysis.

But what the article doesn’t make mention of is what’s glaringly missing from each of the translations: none of them rhyme. The Greek original is wonderfully rhymed and none of the translations presented even pretend to follow Cavafy’s rhyming scheme.

I decided to make Cavafy’s The City rhyme in English. Like the original Greek, it’s end-rhymed according to ABBCCDDA. Here’s how it goes.

The City (translated from the Greek)

Constantine Cavafy

You said “I’ll leave for another land, I’ll leave for another sea
Another city I will find, another better
Yet every bid will fail, doomed, to the letter
My heart — like the dead — in dirt’s terrain
My mind, until when, in rot to remain?
Wherever here I turn, wherever my eye is taken
The blackened ruins of my life I see forsaken,
And all the years I spent and wasted — spoiled — a detainee”

New lands you will not find, you won’t find any other seas
The city will follow you. Through the same beats
You’ll traipse, you’ll age within the selfsame streets;
In the same houses you’ll turn gray and mope.
You’re in this city always. Something else — abandon hope —
There is no boat for you, there is no road.
Just as you wasted here the life you sowed
In this crevice, so the same all over, spoiled, diseased.

Η Πόλις

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη απ’ αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου -σαν νεκρός- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

Leave a Reply